من آن سرد خاکستر اشتعالِ احساسم که نشسته نگاهم هنوز هم منتظر در زیر زلالین رگبار چشمانم ۹۹ /۲۵ آذر ماه

رسوبین تلخ احساسم

در این روزها

نگاه سرد آن 

حجم شگرف آب

زپشت قطره های

 چربی بی اتنهایی است

که بس تنگ و نفس گیر کرده و

سخت میفشارد 

گلوی ذره ی شاکی

ز این حبس و 

تمام جرم بنشسته

میان روزن هر سطح آزادی

فروردین ماه ۱۴۰۰

رها کن زمان
دنده چرخ های فرسوده ات
که گوش بشر
کر شد از
سایش لحظه ها
 
رها کن
که " اکنون"
فسرده است
 
" دیرین"
بسی شرمناک
 
و ابهام ِ "آینده ای"
وهمناک
 
کدام وعده ی
کذب شیرین توست

که نشنیده هرگز جهان
 پیش تر
 
۲۷ شهریور ۱۴۰۰